Łzy

 - Myszko, czy ty Mnie słyszysz?
- Nie bardzo.
- .......................................
- Myszko, nie bedę mógł mówić do ciebie, jeśli nie będziesz chciała Mnie słyszeć. Jesteś jeszcze młoda, kochanie..
- Tak, ale te wszystkie rzeczy odcisnęły na mnie piętno. 
- Jakie piętno kochanie? Jesteś taka malutka w moich ramionach.
- Jak kaczuszka. Żółciutka, nieopierzona kaczuszka. Wymagasz ode Mnie więcej. Wciąż więcej.
No dobrze. Cóż. Czy mam mieć wynaturzone kształty?
- Jak komik? Nie kochany Niczego bym tak bardzo nie zniosła, jak Twojej zakapturzonej mowy.
- Czyli jestem jak kat w czerwonym kapturze i ręce mam oparte o topór?

- ..........
- Zaskoczyłem cię?
- Mam juz dość  cmentarzy.
- Przecież chciałaś umrzeć.
- Nie tak.
- Czyli jak? Śmierć jest jednakowa. To zniszczenie. Przekształcenie materii w niebyt.
- Ty też..
- Nie Myszko. Nie pozwolę ci się wyśliznąć. Rozmawiamy przecież o tobie. Zawsze o tobie.
- Liczy się perła, nie łzy perłopława?
- Właśnie. Choć. To zależy. Jeśłi założyć , że perła to ty, a łzy to ty
-a łzy to Twoje poświęcenie? Nic nie trwa wiecznie. 
- Nie Myszko, z wyjątkiem Mojej miłości do ciebie. 
-Ja mam agonię wypisaną w moim prawym oku. 
Przez nie wyziera na świat zniszczenie, prawo, sprawiedliwość.
- A w lewym oku?
- W lewym jest miłość, skrajne poświęcenie, szaleństwo miłości, do granic absurdu.
- Więc Myszko...
- Ja Cię kocham Jezu.
- Ja chcę więcej od ciebie. Nie pozwolę ci tak zniknąć. 
-Chcesz więcej, więc przyjdź i weź. 
-Nie wezmę. Nie. Cierpliwosci.
- Mam przejść przez wszystkie fazy w cyklu? Ja już jestem poza cyklem. 

-Myszko... Kochanie...
- Cóż Masz dla mnie poza cierpieniem.
- Otwieram przed tobą swoje serce, to nie dość?
- Ależ ja jestem łasa na Twoje serce, pragnę go całą duszą, głoduję, skamlę, przychodzę prosić, błagam, leżę przed Tobą krzyżem.
Zwariuję. Przez Ciebie.
Nie chcę takiej miłości. Nie chcę. Zrozumiałam. Nie mogę tak dalej żyć. 
- Myszko! Nie dam Ci Krzyża większego od tego, który potrafisz nieść. Jeśli o Mnie chodzi nie dałbym ci go wcale. Po co?
Ty już przeniosłaś wszytkie krzyże. Po krzyż zapomnienia włącznie. Nie wracajmy do tego.
- Chcę się uspokoić.
- Tego nie mogę ci obiecać skarbie. 
- Więc uspokoję się sama.
- Nie chcę tego oglądać. Kiedy przyjdziesz pić?
- Czy możesz mnie unieść? Mnie i mój krzyż?
- Czy mogę? Będzie to dla mnie zaszczytem.
Nieść twój krzyż? To dla Mnie skarb.
- Jezu
- Słucham
- Zaufałąm Ci.
- Wiem kochanie. Wiem. Wiem. Już dobrze. Moje, moje kochanie..
- Nie znajduję nigdzie i u nikogo ukojenia Jezu. 
Przestaje mi wystarczać i msza i modlitwa.

- Wiem kochanie.
- Słowo "cała jestem głodem" kiedyś mnei śmieszyły, teraz to jest słowo o mnie. Przechodzę wszelkie możliwe granice szaleństwa. Gdzie dojdę? Gdzie jestem? czy mój mózg ma jeszcze granice rozsądku?
Nie wiem, co mówię, co wygaduję, śnisz mi się w każdym słowie. Nie...
- Nie, Myszko- nie mów Mi nic więcej. 
- Mam rozstępy duszy.
- WIem Myszko, już dawno ci o tym mówiłem. To wszystko dlatego, że nie piszesz.
- Mogłabym pisać godzinami. 
- WIęc dlaczego nie piszesz? Nie szkoda ci przecież papieru?
- Słyszałam niedawno zdanie, że trzeba oszczędzać papier, bo mamy kryzys.
- Nie mów bzdur.
- Naprawdę.
- Myszko to żart. To na pewno był żart.
- Jezu, nie mogę już dalej. Nie wiem, co będzie.
- Nie martw się Myszko. Ja już się wszystkim zająłem. Nie płacz tyle. Jeśli już musisz, to Mnie "w rękaw" Chcę "mieć" wszystkie twoje łzy. Czyli tyle, ile będzie ci potrzeba. Mam nadzieję, że kiedyś jasno spojrzysz Mi w oczy i oboje będziemy się śmiali, z radością, bez oglądania się na łzy.
- Kiedyś w ogóle nie mogłąm płakać.
- I teraz ci tego nie życzę. Płakać też nie jest lekko.

- Nie jest. Kiedyś i każdą łzę, którą miałam uronić, roniłąm nad Tobą. Nad Twoim umęczonym ciałem. 
Nigdy nie płakałam nad sobą. Ani razu. Ani nad sobą, ani nad mężem, ani nad żadnym dzieckiem.
Tylko Ty Mnie wzruszałeś. Ty Jesteś jedynym moim początkiem.  To się tyczy wszystkiego.
- na dzisiaj dosyć już łez. Nie chcesz chyba, żebym i Ja się rozpłakał?
- Tego bym nie zniosła.
- No! Tak już lepiej. Zjedz sobie.
- Odeszła mi ochota od jedzenia.
- Nic dziwnego. Ale proszę- zjedz.  Zjedz dla Mnie. Proszę.
- No dobrze.