Psalm nr 89 Wyniesienie i upadek.

 Psalm 89 
Wyniesienie i upadek Domu Dawida

Pouczenie. Etana tubylca.
O Twoich łąskach Panie wiecznie będę śpiewać 
i głosić Twoją wierność przez pokolenia
Bo powiedziałeś:
"Na wieki ugruntowana jest łaska !.
W niebiosach utrwaliłeś swą wierność.
Zawarłęm przymierze  z moim wybrańcem,
przysiagłem memu słudze Dawidowi :
"Twoje potomstwo będzie trwać na wieki
zbuduję ci tron na wszystkie pokolenia"
Niebiosa sławią Twoje cuda, Panie 
a wiernośc Twoja zgromadzenie świętych .
Bo któż na obłokach jest równy Panu,
kto z synów Bożych podobny do Pana?
Bóg wzbudza bojaźń w radzie świętych ,
wielki i groźny dla wszystkich wokoło.
Panie, Boże Zastępów, któż podobny doCiebie
Potężny jesteś Panie i wierność Cię otacza.

panujesz nad pychą morza
poskramiasz jego nadęte fale.
podeptałęś Rahaba jak padlinę,
możnym ramieniem rozproszyłeś swych wrogów.
Twoje są niebiosa i ziemia jest Twoja
Utwierdziłeś krąg ziemi i to, co go wypełnia
Ty stworzyłeś północ i południe
Tabor i Hermon cieszą się Twoim imieniem 
Twoje ramie jest potężne;
Twa ręka mocna, prawa ręka wzniesiona.
Sąd i spraweidliwość podstawą Twego tronu
Łaska i WIerność Cię poprzedzają.
Szczęśliwy naród, który wielbi Pana
bedzie kroczył w świetle Twego oblicza.
Twoim imieniem radują się nieustannie 
wywyższa ich sprawiedliwość Twoja.
Bo Ty jesteś źródłem ich siły.
z Twojej woli nasza moc się pomnoży 
Gdyż do Pana należy nasz włądca
nasz król do Świętego Izraela
Mówiłęś kiedyś w widzeniu do swych wiernych :
Udzieliłem pomocy Mocarzowi
wywyższyłęm Wybrańca z mego ludu 
Znalazłęm sługę Mego Dawida
namaśniłem go moim świętym olejem, 
by moja ręka zawsze przy nim była 
i wspomagało go ramię Moje
Nie pokona go nieprzyjaciel
niegodziwiec nie zdoła mu  zaszkodzić.
Zgłądzę przed nim jego wrogów 
i przepędzę tych, którzy go nienawidzą.
Moja prawda i miłosierdzie są przy nim 
mocą Mojego imienia podniesie swe czoło
Ponad morzem położę jego rękę
i jego prawą rękę na rzekami

Bedzie Mnie wzywał: " Jesteś moim ojcem ,
moim Bogiem i skałą ocalenia dla mnie
Ustanowię go pierworodnym 
najwyższym spośród królów ziemi 
na wieki zachowam swą łąskę dla niego
i trwałe będzie moje z nim przymierze.
na wieki umocnię jego potomstwo
a jego tron- jak dni niebios
jeśli jego synowie porzucą moje prawo, 
nie bedą postępować według moich wyroków
jeśli zlekceważą moje nakazy 
nie będą strzegli przykazań moich 
rózgą go wychłostam za nieprawości 
biczami za zbrodnie
Jednak nie odbiorę Mojej Łaski
nie zawiodę w mej wierności.
Nie złamię też swojego przymierza,
nie cofnę mojej obietnicy! 
Raz przysiagłem na swą świętość ,
że nie zqwiodę Dawida

Jego potomstwo trwa na wieki,
wierny świadek na niebie.
Lecz Ty odtrąciłeś swego pomazańca
rozgniewałeś się na niego
Pogardziłeś przymierzem ze swoim sługą
w proch rzuciłeś koronę jego
Zburzyłeś wszystkie jego mury 
jego umocnienia zmieniłęś w gruzy.
Ograbili go wszyscy przechodnie
stał się pośmiewiskiem dla swoich sąsiadów
Wywyższyłęś prawą rękę jego nieprzyjaciół
ucieszyłes wszystkich wrogów jego
Stępiłeś ostrze jego miecza
i nie pomogłeś mu w walce
Odarłeś go z jego blasku
jego tron obaliłeś na ziemię
Skróciłęś czas jego młodości
ściągnąłeś na niego hańbę.
JAK DŁUGO PANIE?
czy na zawsze się odwróciłęś
Czy gniew Twój ma plonąć jak ogień?
Pamiętaj o tym, jak krotkie jest moje zycie.
czy na próżno stworzyłeś wszystkich ludzi?
Kto będzie żył i nie ujrzy śmierci
i wyrwie swoje życie z rąk krainy umarłych.?
Gdzie są o Panie Twoje dawne łąski
które na wierność Twoją przysiągłeś Dawidowi ?

Pamiętaj Panie, o zniewadze sług Twoich 
jakiej doznają od licznych narodów
Dopuszczają się jej Twoi wrogowie, Panie
znieważając Twojego pomazańca
Błogosłąwiony Pan na wieki
Amen! Niech tak będzie!

Zaniedbanie troski o czystość plemienną I od złęgo ducha

 

Zaniedbanie troski o czystość plemienną.
Także w tym czasie dowiedziałem się że Judejczycy wzieli sobie za żony kobiety aszdodzkie, ammonickie, i moabickie. Połowa z ich dzieci mówiła po aszdodzku, czy w innym języku ich ludów, lecz nie umieli mówić  w dialekcie judzkim". Karciłem ich za to, i złorzeczczyłem im. 
Niektórych z nich biłem i targałem za włosy. Zaklinałem ich na Boga: Nie wydawajcie naszych córek za ich synów i nie bierzcie sobie ani waszym synom ich córek za żony!
Czyż nie przez to zgrzeszył Salomon, krol Izraela? A przecież wśród wielu narodów nie było takiego  króla jak on. Był on umiłowany przez Boga. , a Bóg ustanowił królem nad całym Izraelem. 
I właśnie poganki doprowadziły go do grzechu!
Czyż i o was mają mówić , że popełniacie to samo, wielkie zło, sprzeniewierzając się naszemu Bogu, przez poślubienie poganek?  Nawet jeden z synów najwyższego kapłana Jojady, syna Eliasziba, był zięciem Choronity Sanballata. Wypędziłem go precz od siebie.
"Zapamiętaj im, Boże mój, że splamili kapłąństwo i przymierzewiązace kapłanów i lewitów"!
Kazałemi im oczyscić się ze wszystkiego, co cudzoziemskie, i ustaliłęm przepisy dotyczące kapłanów lewitów, każdego według jego służby, oraz przepisy dotyczące dostarczania w okreslonych terminach drewna i pierwocin.
"Zachowaj to w pamięci, Boże mój dla mojego dobra."   
Księga Nehemiasza 
Zaniedbanie troski o czystość plemienną 
Nehemiasz 13,23-31                                                                              

Pochwała mądrości/ Księga Mądrości

 PROLOG 
6, 22- 7 , 21
Teraz wyjaśnię, czym jest i skąd się wzięła mądrość
niczego przed Wami nie zataję.
Prześledzę ją, sięgając do samych początków stworzenia 
i tak wyłożę , byście mieli o niej jasne wyobrażenie.
Nawet na krok nie odstąpię od prawdy .
Nie ulegnę niszczącej zazdrości.
gdyż nei ma ona nic wspólnego z mądrością.
Liczni mędrcy to ratunek dla świata
a roztropny król zapewnia dobrobyt poddanym.
Niech moje słowa kształtują w was mądrość
a odniesiecie korzyść 

DROGA SALOMONA DO MĄDROŚCI
Jestem zwykłym śmiertelnikiem, jak wszyscy ludzie 
potomkiem pierwszego człowieka
ulepionego z prochu ziemi
uformowanym z materii w łonie mojej matki
Zanurzony w krwi przez dziesięć miesięcy 
nabierałem kształtów.
poczęty z nasienia mężczyzny i rozkoszy łoża .
W chwili porodu zachłysnąłem sie powietrzem, jak wszyscy 
i na tę samą ziemię upadłem. 
A moim pierwszym głosem był płacz, jak u wszystkich 
Owinięto mnie w pieluszki i pielęgnowano troskliwie
Żaden król przeciez nie rozpoczął swego życia inaczej;
w ten sam sposób wszyscy przychodzą na świat
i tak samo go opuszczają .
Dlatego modliłem się i otrzymałem w darze roztropność 
błągałem żarliwie i wstąpił we mnie duch mądrości
Uznałem ją za ważniejszą niż berłą i trony 
wobec niej wszelkie bogactwo jest niczym. 
Nie ośmieliłem się nawet przyrównać do drogich kamieni
gdyż przy niej wszystko złoto to garść piasku,
a srebro tyle warto co błoto.
Ukochałęm ją ponad zdrowie i urodę 
oddaałbym za nią nawet światło oczu
gdyż blask idący od niej nigdy nie ustaje.
Razem z nią przyszły do mnie wszelkie dobra.
a w swych dłoniach przyniosła niezliczone bogactwa.
Wszystkie one sprawiały mi radość,
gdyż przywiodłą je mądrosć,
nie wiedziałęm nawet, że ona jest ich matką.
Wiedzę zdobyłem uczciwie i dzielę się nią bez zazdrości
nie ukrywam dla siebie jej bogactw.
Przecież jeest ona dla ludzi niewyczerpanym skarbem
a wszyscy, którzy z niego czerpią 
przez dar wychowania w mądrości zyskują przyjaźń Boga
Oby Bóg pozwolił mi wyrazić myśl właściwym słowem
i godnie rozważac dary od Niego otrzymane 
gdyż On jest przewodnikiem na ścieżkach mądrości 
i wyznacza drogę mędrcom 

Jesteśmy w Jego ręku- my sami , jak i nasze słowa
a także wszelka roztropność i sprawność w działaniu
On udzielił mi nieomylnej wiedzy o wszystkim, co istnieje ,
dlatego poznałęm strukturę swoje świata, działanie jego żywiołów, 
Pierwszą zasadę , cel ostateczny i to,
co między nimi podlega upływowi czasu, 
Rytm przesileń i zmienność pór roku ,
cykle rocznych przemian i położenie gwiazd,
naturę istot zywych oraz instynkt dzikich zwierząt ,
potęgę duchówi sposób myślenia ludzi 
Różnorodność roślin i własciwości korzeni. 
Poznałęm rzeczy jawne i tajemne ,
a mistrzynią była mi ta, która wszystko urządziła- mądrość.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        

Od Adama do Noego.

 Biblia Hebrajska( lub Stary Testament) zaczyna się "na początku" , a więc "w bardzo dobrym miejscu, aby zacząć"

PRADZIEJE ( KSIĘGA RODZAJU 1-11)

Po opisie stworzenia kosmosu biblia koncentruje się na pierwszych ludziach, Adamie i Ewie, którzy, choć zaczynają w raju,  kończą "Na wschód od Edenu"
Powodem tej zmainy adresu jest to, że wąż przekonuje pierwszych ludzi, aby sprzeciwili się przykazaniu Bożemu, zabraniającemu jedzenia zakazanego owocu.
Potem jest juz tylko gorzej - potomkowie Adama i Ewy, Kain i Abel, jako pierwsze na świecie rodzeńśtwo, zaczynają ze soba rywalizować, co doprowadza do śmierci Abla i ucieczki Kaina. 
Spirala upadku nakręca się coraz bardziej i świat staje się areną tak przerażającej przemocy , że Bóg zsyła potop, aby go zniszczyć. Jedynymi ocalałymi są mężczyzna imieniem Noe i jego rodzina oraz zwierzęta przewożone na statku wycieczkowym , który Noe buduje, aby przetrwac potop. 
Po potopie Bóg obiecuje Noemu, że nigdy więcej nie zniszczy ziemi. ( To tzw. przymierze z Noem) 

Wszystko zostaje zatem wyzerowane, ale ludzie znowu wybierają niewłaściwą z moralnego punktu widzenia ścieżkę postępowania, uznając, że zamiast, jak przykazał Bóg, zasiedlać całą ziemię, lepiej zbudować miasto i gigantyczną wieżę, "której wierzchołęk będzie sięgał nieba" 
Zaniepokojony tym,  że taka niekontrolowana potęga moze doprowadzić do katastrofy, Bóg rozprasza mieszkańców miasta, mieszając im języki. Niedokończona wieża  i miasto otrzymują nazwę "Babel"
( od któej pochodzi angielski wyraz babble- bełkot- oznaczający wysłąwianie się w niezrozumiały sposób.

Pomimo trudnych początków rodzaju ludzkiego zgodnie z planem Boga ludzie mają wieść dobre życie, co oznacza dobre relacje z nim samym i dostęp do bogactw Jego stworzenia. 
Dlatego właśnie historia Adama i  Ewy zaczyna się w raju, gdzie mogą oni w nieograniczony sposób doświadczać Boga i siebie nawzajem oraz cieszyć się łaskami bożego stworzenia, 
Teraz ludzie żyją w "raju utraconym" , ale Bóg jest zdeterminowany i chce znaleźć jak najlepsze wyjście z tej niekorzystnj sytuacji.

🌧️ Arka nadziei — opowieść o Noem

Noe 

W czasach, gdy ziemia była pełna zgiełku, a serca ludzi zatwardziałe, żył człowiek imieniem Noe — cichy, pracowity, niepozorny. Nie szukał poklasku, nie gonił za złudnymi skarbami świata. Jego dusza była jak studnia — głęboka, czysta, wsłuchana w głos, który nie był z tego świata.

Pewnego dnia, gdy niebo jeszcze nie zdradzało żadnych znaków, Bóg przemówił do Noego. Nie był to głos grzmiący, lecz cichy szept w sercu: „Zbuduj arkę. Nadchodzi potop. Ocal to, co dobre.”

Noe nie pytał „dlaczego?” ani „czy to konieczne?”. Wziął drewno, narzędzia, i zaczął budować. Dzień po dniu, wśród kurzu, potu i drwin.

Ludzie z wioski przychodzili, śmiali się, wskazywali palcami: – „Patrzcie na szaleńca! Buduje łódź na suchym lądzie!” – „Czyżby chciał żeglować po piasku?” – „Niebo jest czyste, Noe! Czyś postradał rozum?”

Ale Noe nie odpowiadał. W jego oczach była cisza, która nie potrzebowała obrony. Każdy gwóźdź, który wbijał w drewno, był jak modlitwa. Każda deska — jak akt wiary.

Arka rosła. Wielka, nieporęczna, majestatyczna. Nie była dziełem architekta, lecz serca, które ufało.

Gdy nadszedł dzień, którego nikt się nie spodziewał, niebo zadrżało. Pierwsza kropla spadła jak łza. Potem druga. A potem tysiące. Ziemia nie zdążyła się napić — została zalana.

Noe wszedł na pokład. Zabrał ze sobą rodzinę — żonę, synów, ich żony. I zwierzęta — po parze z każdego gatunku. Lwy i baranki, ptaki i płazy, stworzenia dzikie i łagodne. Nie było chaosu. Była cisza, jakby cały świat wiedział, że to ostatnia szansa.

Drzwi arki zamknęły się. Deszcz padał przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Góry zniknęły pod wodą. Domy, świątynie, rynki — wszystko zostało pochłonięte. Ale arka płynęła. Nie miała steru, bo prowadziła ją wiara.

W środku panował rytm życia. Dzień za dniem, Noe modlił się, czuwał, karmił zwierzęta, pocieszał rodzinę. Nie było łatwo. Były chwile zwątpienia, ciszy, tęsknoty za ziemią. Ale był też pokój — ten, który nie zależy od okoliczności.

Aż pewnego dnia deszcz ustał. Woda zaczęła opadać. Arka osiadła na górze Ararat. Noe wypuścił kruka — ten krążył, ale nie wrócił. Potem wypuścił gołębicę. Wróciła z gałązką oliwną. Znak, że życie wraca.

Noe wyszedł z arki. Ukląkł na ziemi. Nie jako zwycięzca, lecz jako sługa. Złożył ofiarę dziękczynną. Niebo rozjaśniło się, a Bóg zawarł przymierze — tęcza rozpostarła się nad światem jak obietnica: „Nigdy więcej potopu. Nigdy więcej zagłady.”

I tak Noe, ten wyśmiewany cieśla, stał się ojcem nowego początku. Jego wiara ocaliła nie tylko rodzinę, lecz cały świat. A arka, choć zbudowana z drewna, była pomnikiem nadziei, która nie tonie.

Jak odnaleziono Arkę Przymierza na Górze Ararat.