Pokolenie

 - Kochanie, uznałam, ze jest mi zimno. Najedzona, jak nigdy dotąd, "brzuszek" mi wysadza, ale pokarm przyjemnie szumi w uszach, w skroniach.
Ale jest mi zimno. Aby się napić, musiałąm skoczyć do wody. 
-Przecież tego chciałąś Myszko.
- Lubię jak mi tulisz główkę w dłoniach.
- Nie mogę teraz zbyt dużo do ciebie mówić, moje małe maleństwo. Otulasz Moje dłonie jak jedwab, jak pulsujący jedwab przesuwa się chłodem po Moich dłoniach.  Wiem, że masz nagie ciało, leżysz w tych chłodnych jedwabiach  i twojej skórze jest chłodno. Drżysz kochanie. Ja wiem. Ja wiem, moja słodka.
Stałaś się dla Mnie tym, tą słodyczą, której od ciebie tak długo pragnę, której od ciebie wymagam.
- Ja proszę, proszę i proszę..
- Tak, kochanie...
Tak.
Widzę to wszystko.
jeśli teraz bedę cię ogrzewał, to dostaniesz drgawek. Będziesz dygotać i szczękać zębami. 
Ile będę musiał jeszcze patrzeć na twoje cierpienie?
Ile? Nie mogę już na to patrzeć.

Nie chcę... Po prostu już nie chcę.
- Co mogę zrobić?
- Nic, po prostu nic. Jestem Twoim ciałem Myszko.
- Spojrzę w Twoje oczy i co? 
- Nie mów Myszko .
Proszę
Nie mów.
Zwiesiła się główka Mojej Oblubienicy.....
Nic nie mówi
Nie płacze...
Umiera.. 

"Lecz z kim mam porównać to pokolenie? Podobne jest do przebywających na rynku dzieci, które przymawiają swoim rówieśnikom: Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście, biadaliśmy, a wyście nie zawodzili. Przyszedł bowiem Jan : nie jadł, nie pił, a oni mówią :"Zły duch go opętał"
Przyszedł Syn Człowieczy, je i pije, a oni mówią: " Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników" 
                               A jednak mądrość usprawiedliwiona  jest przez swoje czyny"